Uitstelgedrag

Uitstelgedrag. Heel menselijk. 
Zeker bij video's.

Want jezelf op video terugzien en horen en dan ook nog publiceren...moet dat?
(spoiler alert: nee, niks moet. Maar als je deep down wel wilt...) 

Dus eerst nog even het keukenaanrecht opruimen.
Of eerst het oliepeil van de auto checken (had ie niet net een kleine beurt gehad?).
Of lekker brood kopen (vriezer ligt nog vol!).

Net als ik aan het werk wil en mijn computer zou opstarten.
Alles heeft ineens voorrang, behalve mijn videowerk.

Want tja,  vandaag de hele dag video's monteren achter een scherm kan niet gezond zijn.
Zeg ik tegen mezelf. Ook al ligt er een berg montagewerk.
 
En dus begin ik ergens in de middag pas video’s te monteren.
Heerlijk, superproductief dagje. Not.

Uitstelgedrag.  
Komt goed, lees snel verder.

Video uitstel verhelpen? Vraag de 'Commitment Tracker aan'

Procrastination.

Heb ik dan een hekel aan video’s (uh...als videoman?)
Nee, t’is immers mijn zelfgekozen onderneming!

Ben ik bewust dat ik uitstelgedrag vertoon?
In ieder geval deze ochtend wel.

Waarom doe ik het dan?
Deze ‘procrastination’ genoemd, met een sjieker woord.

Een patroon dat je niet éénmalig vertoond, maar vaker.
Klinkt ook leuker: hé....procastinator!

Maar uitstel kan echt wel vervelend worden.
Simpelweg omdat dingen soms gedaan moeten worden voor je business.

Maar er dus niet of nauwelijks van komen.
Of te laat.

Intussen groeit ’het ‘ik moet nog dit en dat’ in je hoofd en wordt ’t groter en moeilijker.
En vermoeiender. 

Tot aan schuldgevoel, gemiste kansen of mogelijk stress aan toe.
Dus laten we even induiken in dit fenomeen en daarna specifiek voor video’s.

Moeten versus willen

Iets dat eigenlijk gedaan moet worden gebeurt niet. 
Zelfs als je je je dat voorgenomen had of duidelijk in je dagplanning stond.

Die BTW aangifte in orde maken, een reply naar een lastige klant opstellen, een videoscript maken, je tarieven verhogen en vaste klanten informeren. 

Of je voelt dat het tijd is voor een nieuwe richting in je business, maar in plaats van kiezen, blijf je nog even hangen. In wat veiliger voelt: je jaaroverzicht zoeken waar de boekhouder 5 minuten geleden over belde; ook al zei hij dat het geen haast had.

 Je hebt er geen zin in of puf voor.
Of ineens bedenk je: ach, dat andere heeft eigenlijk best nog wel wat tijd. 

Dus ‘eat that frog’ (eerst doen waar je niet zo’n zin in hebt als je nog fris en fruitig voelt).
Het werkt niet (altijd).

Acht uur later geef je de hectiek van alledag de schuld dat ’t toch echt weer niet gelukt is.
Dingen die nu ‘verstandig’ waren om te doen komen nu eenmaal niet altijd overeen met de leuke dingen des leven of business. 

Dat je je schuldig kan voelen tijdens het doen van ‘easier stuff’ neem je voorlopig op de koop toe.
Het was immers  ‘moeten’ versus ‘willen’. 

En het wilde (lees: ‘hoefde’) niet persé nu.
Je schuift de schuift nog een beetje op totdat het echt niet anders kan.

 Er is nog geen vuiltje aan de lucht, je bedrijf stort niet in elkaar.

Deadlines...

Nu kunnen er ook deadlines in het spel zijn.
En de één gedijt beter bij ‘werken met deadlines’ dan de ander.

Het zijn meestal geen procastinators van de buitencategorie als je je daar prettig bij voelt.
Presteren onder druk, kom maar door!

Maar procastinators ervaren op een x-moment bij zulke deadlines toch een mate van paniek zodra die deadline(s) voelbaarder worden. Wel of geen deadlines voor een taak maakt dus ook niet persé uit. Je blijft er tegenop zien.

Sterker nog: geen deadlines is misschien wel vervelender nog voor de rasechte uitsteller.
Je komt niet van de pot zeg maar.

Worst case: je krijgt eeuwig spijt.
’Hier rust Marie-Anne, ze kreeg nooit iets voor elkaar’.

Okee, tikkie overdreven.
Maar dat we allemaal wel dingen uitstellen durf ik mijn hand voor in het vuur te steken.

Waar komt uitstelgedrag vandaan?

Ik vind mezelf best gestructureerd.
Niet overmatig maar bestwel.

En gedisciplineerd. Niet overmatig, maar bestwel.
En ook bestwel gefocust, ook dat.

Mijn vriendin vind mij behoorlijk gestructureerd en gedisciplineerd.
En gefocust.

Nu heeft zij ook een eigen zaak en is haar werkwijze...laten we zeggen: anders.
Niet zo gek dat ze mij 'behoorlijk' gestructureerd/gedisciplineerd ziet.

Overigens heet haar zaak ‘Bestwelhip’.
Maar dit geheel terzijde.

Beide bestaat naast elkaar, zonder dat het één goed of fout is.
Daarom is wat kort door de bocht om uitstelgedrag onder de vlag van het 'ontbreken van focus' of 'ontbreken van discipline of commitment' te schuiven.

Iets dat je misschien wel snel geneigd ben.
Dat maakt je schuldgevoel alleen maar erger.

Mensen zijn nu eenmaal verschillend.
Wat te denken als je in meer of mindere mate last hebt van mate ADHD?

Of übercreatief en van het ene idee naar het andere hopt?
Je bedrading in je brein loopt dan net even anders dan mensen die dit niet hebben.

Hier speelt de ‘instant gratification’ door het doen van 'eenvoudige tussendoor klusjes' een nog sterkere rol.

Of stel dat je perfectionistisch bent?
Perfectionisten leggen de lat heel hoog.

En dat lijkt op het eerste gezicht positief.  Maar onder de motorkap speelt vaak dit:

• als ik er niet 100% klaar voor ben, begin ik nog niet.

• ik moet eerst nóg even dat script herschrijven, het is nog niet goed genoeg.

• zodra ik het perfecte idee, de perfecte dag, de perfecte stemming heb… dán ga ik starten.”

Het is verwant aan uitstelgedrag. Maar meer vanuit controle.
Om teleurstelling te vermijden, jezelf bewijzen, negatieve reacties voorkomen.

....hetgeen ook tot verlamming kan leiden.

Dus hoe zit ’t dan met discipline, focus en commitment?
Lost het uitstelgedrag op of niet?

Pak ik dan wel mijn smartphone en lukt het met video’s aan de slag te gaan (bijvoorbeeld)?

Discipline, focus, commitment

Bij uitstelgedrag gaat het vaak niet om een gebrek aan discipline.
Het gaat om hoe je brein reageert op onzekerheid, risico en emotionele spanning.

Ook al wordt discipline wel eens als dé oplossing genoemd:
"Zet jezelf er gewoon toe aan! Niet zeuren, gewoon doen."
 
Zoals topsporters dat ook doen. Maar die hebben ook echt niet elke dag zin.
Alleen: jij bent geen topsporter met de Olympische Spelen in het vooruitzicht.

Je ‘afbreukrisico’ is kleiner, dus waarom zou je je elke dag door diezelfde mentale spierkracht moeten slepen?
Zeker bij taken met een emotionele lading (zoals jezelf laten zien op camera) is “gewoon doen” makkelijker gezegd dan gedaan.

Ook focus – jezelf volledig op één ding kunnen richten – is geen aan-uitknop.
Vertel dat maar aan iemand die van nature druk is of snel afgeleid.

Ik heb daar zelf niet zo’n last van.
Maar ik kan wél van boven naar beneden lopen in mijn huis om daar iets te gaan doen, en onderweg spontaan vijf andere dingen oppikken.

Een uur later sta ik beneden en denk: “Waar kwam ik ook alweer voor?”
Geen luiheid. Geen gebrek aan wilskracht.

Gewoon: zo werkt aandacht soms.
En ja – soms omdat dat klusje beneden iets was dat ik eigenlijk liever uitstelde.

En commitment dan? Zelfde als discipline?
Nou, dat ligt denk ik net even anders.

Waar je bij discipline namelijk jezelf als het ware vooruit duwt, word je bij commitment vooruitgetrokken.
Door wat je belangrijk vindt.

Commitment is: ik ga dit doen – wat er ook gebeurt.
Je neemt een besluit. Je geeft het prioriteit.

Niet omdat het moet, maar omdat het ergens voor stáát.
Je verbindt jezelf aan het waarom.

Dat maakt nogal wat uit bij uitstelgedrag.
Want je brein haakt sneller aan op betekenis dan op “moeten”.

Dus een interessante vraag bij die dingen die je uitstelt is: hoe belangrijk is dit voor me – écht? En eerlijk?

Precies dat is vaak lastig bij uitstelgedrag.
Want als je twijfelt aan het nut, of als het spannend voelt, schuif je het weg.

Niet omdat je slap bent.
Maar omdat je brein je probeert te beschermen.

Werkt belonen bij uitstelgedrag?

Mythes over video uitstelgedrag

Laat ik nog even naar uitstelgedrag kijken als het gaat om video’s maken voor je business.
Je weet dat zichtbaarheid belangrijk is.

Dat video daarin een krachtige rol kan spelen (je moet niets met video, maar het heeft wel voordelen).
En tóch… stel je het uit. Misschien al een tijdje.

Want jezelf laten zien — letterlijk — is voor zelfstandig professionals bijna een vereiste geworden.
Klanten willen weten wie er achter een dienst of product zit.

Ze willen je zien, horen, aanvoelen.
En jij wilt dat ook, ergens. Meer impact, meer vertrouwen, meer connectie.

Het kan voelen alsof je een drempel over moet.
Of meerdere. Misschien herken je dit:

– je voelt je ongemakkelijk of zelfs een beetje angstig voor de camera
– je hoofd slaat op tilt bij het idee van ‘een videoscript maken’
– je vraagt je af of je wel iets zinnigs te melden hebt
– of je denkt: “Wie zit hier nou op te wachten?”

Allemaal begrijpelijk. En allemaal signalen die dat slimme brein van jou gebruikt om je te beschermen.
Tegen afwijzing. Tegen ongemak. Tegen iets dat ‘nieuw’ is en dus spannend.

Maar ondertussen stel je iets uit dat je juist dichter bij je doelen kan brengen.
En da’s zonde.

Niet omdat je nu ineens moét, maar omdat je het wilt.
Omdat je weet dat het je business kan laten groeien. 

Commitment Tracker

Misschien heeft dit artikel je aan het denken gezet.
Misschien gaf het nét dat ene inzicht — of juist een zetje richting actie

Het belangrijkste: wat je ook doet na het lezen van dit artikel — beloon jezelf.
Niet pas als je ‘klaar’ bent.

Of als die hele serie video’s staat.
Maar gewoon… voor elke actie. Hoe klein ook.

• dat je je camera gepakt hebt.
• een idee hebt opgeschreven.
• één zinnetje hebt geoefend voor de grap.

Dat zijn geen kleine dingen. Dat zijn startpunten.
En startpunten verdienen een beloning.

Al is het maar een vinkje. Een kop thee. Een mini-dansje.
Dáár gaat ook de Commitment Tracker over. 

Niet over perfectie. Maar over doen die niet geforceerd voelt.
Omdat je brein pas echt leert: hé, dit is veilig, dit kan ik, als jij het laat zien met kleine daden.

Je vraagt de Tracker hier aan.
En ontvangt een leuke verrassing als je 'm invult. 

Tot slot

Hopelijk snap je nu beter waar jouw uitstel vandaan komt.
In ieder geval niet van luiheid of gebrek aan wilskracht.

En kijk je ook minder streng, milder zelfs.  Je stelde uit om een reden.
En die reden kun je gaan tackelen.

Door niet te starten bij 'moeten', maar bij je 'waarom'.
Door je commitment te richten op dat wat er voor jou écht toe doet — niet op perfecte video’s of ideale omstandigheden.

Waardoor je echte 'willen' groeit en voorrang krijgt in je gedachten.
En kleine stapjes telkens om beloning vragen.

Het mooiste; heel vaak blijken die 'vervelende' stapjes helemaal niet zo vervelend.
Heb je voor niks uitgesteld.

Da's pas echt cru.

Vraag en antwoord

....