Presenteren voor camera
Comfortabeler en trefzekerder spreken op video
KNIKKENDE KNIEËN of RELAXED voor de camera?
6 tips die meteen helpen
KNIKKENDE KNIEËN
RELAXED
HOE VOL VERTROUWEN KIJKERS BOEIEN?
6 Presenteren voor camera tips
Loop je vast voor de camera? Meestal is dat spanning. Hier meteen enkele tips voor presenteren voor de camera die je al meteen kunnen helpen:
- Kom eerst in beweging
Even loskomen met je lijf = energie omhoog. Kies of bedenk een oefening, maakt niet uit. Simpel, maar werkt. - Je hoeft niet perfect in één keer
Het is geen live tv. Je kunt stoppen, opnieuw beginnen en later knippen. Er staat nog niks openbaar. - Gebruik een autocue
Prima hulpmiddel als je je tekst in 1 take erop wilt (kijk in de app store: 'teleprompter'). Maar let op: ga niet voorlezen. - Werk met kernpunten
Onthoud de essentie per stukje en neem elk stukje apart op. Zo focus je telkens op iets kleins. - Loop je vast? Stop.
Door filmen en forceren maakt het slechter. Neem letterlijk even afstand. Pak de draad erna weer op. - Oefen een paar keer.
Blijf niet hangen in wat misgaat en je zelf daarop veroordelen. Je hebt al durf getoond, gun jezelf tijd.
“
De eerste keer voor een camera was bij Ted. Ik zag er behoorlijk tegenop. Maar ik ging weg met vertrouwen en plezier.
Anne Raaymakers / Fanfactor
“
Mijn accent hield me tegen, wat zouden mensen wel niet denken. Ted hielp me daar doorheen. Nu haal ik mijn studenten uit YouTube-video’s.
Irene van den Oever / Sirius Mysterieschool
✓ Waarom je anders overkomt bij spreken op camera dan je denkt
✓ Wat je wel en beter niet kan doen om beter over te komen op video
✓ Hoe je meteen rustiger en natuurlijker overkomt op camera
En ik ben Ted.
Waarom presenteren voor camera voor veel ondernemers
zo ongemakkelijk voelt.
Stel jezelf even een normaal, alledaags gesprek voor. Met wie of waarover dan ook. Je zegt wat je wilt zeggen, zonder daar al te veel over na te denken. Meestal gaat dat moeiteloos. Je kunt vertellen, uitleggen, overtuigen, grapjes maken en iemand meenemen in je verhaal. En dan zet je een camera aan.
Om video’s te maken voor je business. Huh, ben ik dit?
Haak niet af!
Ineens voelt spreken voor een camera heel anders. Je stem klinkt raar. Huh, klink ik zó? Je weet niet goed waar je moet kijken. En ineens denk je: mijn handen… waar laat ik die?Waarom lukt dit niet gewoon? Geen zorgen. Dit ligt niet aan jou.
Het is geen gebrek aan talent. Ook geen gebrek aan talent. En al helemaal geen teken dat jij “niet gemaakt bent voor video”. Die hoor ik namelijk ook weleens, en dan denk ik vooral: zonde. Echt zonde, hoe makkelijk je jezelf daarmee tekortdoet. En je kijker trouwens ook. Voor een ondernemend type is dat wel een érg snelle conclusie.
Dit overkomt (bijna) iedereen zodra die camera aangaat
Wat je ervaart, is iets wat bijna iedereen overkomt zodra er een camera op ze gericht staat. Er gebeurt namelijk iets subtiels, maar het effect ervan is groot. Op het moment dat je weet dat je opgenomen wordt, verschuift je aandacht haast ongemerkt. In plaats van bezig te zijn met je verhaal, raak je ineens bezig met jezelf. Daar komt de focus te liggen.
Hoe kom ik over? Klink ik niet dom? Zie ik er wel oké uit? Wat als ik iets verkeerd zeg, of te vaak ‘uh’? Zeker spreken of overkomen voor een camera ligt nog ver weg. Denk je.
Dat soort gedachten schiet razendsnel door je hoofd. Ik noem ze weleens je boycottertjes. Ik heb ze ook hoor, al gaat het inmiddels een stuk makkelijker. Maar precies daar begint het ongemak. Hoe meer je naar jezelf gaat kijken, hoe minder natuurlijk je wordt.
Dat zie je vaak meteen terug. Je gaat net iets stijver zitten of staan, terwijl je normaal misschien juist een echte handenprater bent. Je stem verandert en wordt bijvoorbeeld formeler dan je in het echt bent. Je begint te zoeken naar woorden die normaal vanzelf komen. Hallo uh’s. En voor je het weet, ben je niet meer aan het praten, maar aan het presteren.
En dát voelt geforceerd. Voor jou, maar ook voor degene die straks kijkt.
Jezelf corrigeren? Dat werkt juist tegen je
Wat veel ondernemers vervolgens doen, is zichzelf proberen te corrigeren. Misschien hoor jij jezelf dit ook wel zeggen, zeker als je al eens voor een camera hebt gestaan: “wees niet zo gespannen.” “Kom op, doe normaal.” “Stop met moeilijk doen.” En… hielp het?
Nee hè?
Dat komt omdat dit soort zinnen vooral draaien om wat je niet moet doen. En juist daardoor werken ze vaak averechts. Je wéét al dat je ontspannen wilt zijn. Je wéét ook dat je jezelf wilt zijn. Alleen: zodra die camera aangaat, voelt dat ineens een stuk verder weg dan normaal. Precies daar wringt het. Je aandacht zit namelijk op de verkeerde plek.
Niet bij je verhaal. Niet bij degene tegen wie je praat. Maar bij jezelf.
Je probeert het goed te doen, in plaats van iets goed over te brengen. En hoe harder je je focust op “goed doen”, hoe verder je af komt te staan van wat je eigenlijk wilt: gewoon natuurlijk overkomen. Zoals in een normaal gesprek. Ja, ik weet het, ook dat is niet helemaal hetzelfde, maar je snapt wat ik bedoel.
Het wordt pas lichter als je dit snapt
Dit is ook waarom ondernemers afhaken en video links laten liggen. Niet omdat ze niets te vertellen hebben.
Oopss… speelt dit ook bij jou?
Geloof me: je hebt meer te vertellen dan je denkt. Dat is het punt niet. Het is vooral dat het gevoel dat erbij komt kijken zo ongemakkelijk kan zijn, dat je denkt: laat maar. En dat is echt zonde.
Want zodra je begrijpt waar dit vandaan komt en wat er onder de oppervlakte gebeurt, verandert er iets. Dan wordt presenteren voor camera geen trucje meer dat je moet leren, maar iets wat je stap voor stap gaat begrijpen én beheersen.
En vanaf dat moment wordt het ineens een stuk lichter.
GRATIS
CONFIDENCE CHECKLIST
Zo kom je natuurlijk en zelfverzekerd over en voel je
je comfortabel op video.
Beetje 'bibberig' voor een camera?
Wie wil er nu ook naar mij kijken?' Wat zullen kijkers wel niet van me vinden?
Op camera verschijnen kan kwetsbaar voelen, logisch.
Maar als je dat weet te doorbreken, heb je een flinke streep voor op de 'zittenblijvers'.
Ik moet het meteen goed doen op camera!
Van wie moet je het meteen goed doen wanner je voor een camera spreekt?
Je hebt het over video’s die je opneemt en eventueel monteert. Er staat nog niks online. En toch voelt het alsof alles in één take perfect moet zijn. Een take mag opnieuw hé!
<Misschien sta je moeiteloos op
een podium en verwacht je dat het bijna hetzelfde is als voor een camera.
En ineens voelt dat totaal anders...
Zelfs podiumervaring is niet altijd een pré.
Je zou denken dat het 'lichter' wordt als je al ervaring hebt met spreken op een podium. Maar vergis je niet: iemand die op een podium moeiteloos spreekt, kan voor een camera ineens vastlopen. Jaren geleden merkte ik dat voor het eerst bij een klant die met het grootste gemak van de wereld op een podium stond.
Natuurlijk zijn er genoeg ondernemers die een podium al ‘akelig’ vinden. Dus wees gerust: als jij überhaupt niet zo houdt van in het middelpunt van de belangstelling staan, is het helemaal niet gek dat een camera iets met je doet. Dat kan de beste overkomen. Het kan heel anders uitpakken dan je verwacht. Andersom trouwens ook. Dat het je wel onverwacht goed afgaat. Ook dat heb ik meegemaakt.
Ik sprak over de overeenkomsten en verschillen tussen podium en camera er over in mijn TedTøk met Jan Scheele. Jan heeft jaren midden in de wereld van TEDx en professionele TED-sprekers gezeten voor betere 'stage-performance'. TED Talks dus, niet te verwarren met mijn TedTøks).
Je kunt de video hieronder bekijken:
Die camera zegt niks terug!
Waar je in 1 op 1 gesprek of in een zaal of op het podium continu kleine signalen terug krijgt, krijg je dat voor een camera niet. Iemand die knikt, een lach op het juiste moment, het gevoel dat iets landt. Je staat in contact.
Voor een camera valt dat weg. Geen reactie. Geen energie die terugkomt. Alleen jij en een lens. En daardoor gebeurt er iets subtiels: waar je 1 op1 of op een podium relatief makkelijk in je verhaal blijft, moet je het hier volledig zelf dragen. Vanaf nul. Elke keer weer.
De woorden stromen minder makkelijk. Die klant die gewend zijn om voor een groep te spreken, probeerde dat op te lossen door gewoon te doen wat ze daar ook doet. Energie erin! Jezelf “aan” zetten. Zekers, je moet 'er zijn'. Maar het verschil zat niet in de energie, maar het ontbreken van interactie. Dan kan die energie snel wegvloeien en het wat 'gemaakt' worden.
Wat helpt is verbinding proberen te creeëren. Fictief. Bijvoorbeeld door iemand te visualiseren. Ik zeg altijd: stel je voor dat tante Truus - je lievelingstante - daar zit. Met volle aandacht en de beste bedoelingen. Je praat tegen haar.
Ik weet het, het is ‘maar’ één persoon. En er staat toch niet echt iemand. Maar toch, dat idee werkt een stuk beter dan een cameralens aanstaren. Zodra je dat kan voelen, verandert er iets. De druk om te presteren zakt weg. Je hoeft niet groter te zijn, niet overtuigender, niet perfecter. Je hoeft alleen nog maar helder te zijn. Alsof je iets uitlegt aan iemand tegenover je.
Het klinkt simpel. Maar dit kan echt een wereld van verschil maken. Het is vaak precies het kantelpunt tussen geforceerd overkomen… of gewoon jezelf zijn voor de camera. En als het echt niet lukt?
Kijk dan niet ín de camera, maar erlangs. Alsof tante Truus daar staat. Alsof zij je vragen stelt. Een gesprek zonder dat er iemand is. Gek genoeg is dat voor veel ondernemers precies de manier waarop het makkelijker stroomt. Daarna komt wel een keer de stap naar IN de camera kijken.
T'is maar welk type je bent. Uh...welke dan?
Dit is wat er écht gebeurt zodra de camera aangaat.
Ik zei het al: zodra die camera aangaat, gebeurt er iets met je aandacht. Maar wat er daarna gebeurt, is misschien nog wel bepalender. Want in een normaal gesprek ben je daar helemaal niet mee bezig. Je denkt niet na over hoe je klinkt, waar je handen zijn of hoe je je verhaal opbouwt. Het stroomt gewoon. Je zit in het gesprek, niet in jezelf.
Totdat je jezelf wilt opnemen op camera. Want op het moment dat je jezelf terugziet of terughoort, gebeurt er iets wat je in een gewoon gesprek nooit hebt: je wordt ineens je eigen toeschouwer. En voor veel ondernemers begint dat met een simpele, maar veelzeggende gedachte zodra ze voor een camera moeten spreken:
“Huh… klink ik zo?” Dat is bijna altijd de eerste reactie. En dat is ook helemaal niet gek. Normaal hoor je je eigen stem van binnenuit. Je hoofd werkt als een soort klankkast. Op video hoor je jezelf zoals anderen je al die tijd al horen. Alleen… voor jou is dat nieuw.
En dus voelt het vreemd. Maar daar blijft het niet bij. Je ziet jezelf ook. En ineens vallen er dingen op die je nooit eerder zag. Hoe je kijkt. Hoe je beweegt. Wat je mond doet als je praat. Kleine details die ineens groot voelen.
“Zie ik er echt zo uit?”
“Sta ik echt zo?”
Dat kan best even binnenkomen.
“Ik ben niet gemaakt voor video” (en waarom dat niet klopt)
Soms subtiel. Soms genadeloos. Alsof er ergens een interne jury aanschuift die alles langs een onzichtbare meetlat legt. En die jury is zelden mild. Dat is het moment waarop veel ondernemers zich voor het eerst echt kwetsbaar voelen voor een camera. Niet omdat ze iets fout doen. Maar omdat ze zichzelf ineens zien zoals ze dénken dat anderen hen zien.
En daar komt nog iets bij. Je hebt geen idee hoe het daadwerkelijk overkomt. Er is geen reactie. Geen bevestiging. Geen kleine signalen die je normaal helpen om te voelen: dit zit goed.
Dus je brein doet wat het altijd doet als informatie ontbreekt. Het gaat het invullen. Met aannames. Met interpretaties. Met snelle conclusies als:
“Dit ziet er niet goed uit.”
“Zo kom ik niet professioneel over.”
“Hier gaan mensen iets van vinden.”
En voor je het weet trek je daar een conclusie uit die nog een stap verder gaat: “dus ik ben hier niet goed in.” Terwijl dat in de meeste gevallen totaal niet klopt.
Want een ondernemer die jouw video bekijkt, ziet iets heel anders.
Je kijker kijkt anders.
Die denkt:
“Prima verhaal.”
“Duidelijk.”
“Fijn om naar te kijken.”
Dat verschil is cruciaal. Want zolang jij volledig vertrouwt op hoe het voor jou voelt, blijf je jezelf tegenhouden. Je zit er simpelweg te dicht op. Je vergroot elk detail uit en verliest het grotere geheel.
Je fietst jezelf als het ware achterna terwijl je probeert te vertellen. En dat kost energie. Wat hier gebeurt, heeft dus veel minder te maken met wat je doet…en alles met wat je denkt dat het betekent. Niet de camera zelf zorgt voor spanning,maar de betekenis die jij er, razendsnel en vaak onbewust, aan geeft.
En precies daar zit ook de ruimte. Niet in harder je best doen. Niet in nóg meer controle. Maar in het besef dat jouw ervaring niet gelijk is aan de werkelijkheid. Gun jezelf daarom ruimte. Om te oefenen.
Om te experimenteren. Om het minder zwaar te maken.
En vooral: om te accepteren dat het niet perfect hoeft. Dat kan namelijk ook niet. Net als in een normaal gesprek hoeft niet iedereen je leuk te vinden. Ruimte dus.
Perfectionisme is killing
Je kijkt niet alleen naar je opnames… je gaat ook beoordelen. Soms subtiel. Soms genadeloos. Veroordelen. Alsof er ergens een interne jury aanschuift die alles langs een onzichtbare meetlat legt. En die jury is zelden mild.
Dat is het moment waarop je als ondernemer je kwetsbaar voelt voor een camera. Niet omdat je iets fout doet. Maar omdat je jezelf ziet zoals je dénkt dat anderen je zien. Je hebt geen idee hoe het daadwerkelijk overkomt. Niet die bevestiging, niet die kleine signalen van de kijker die het wel prima vindt.
Dus je brein doet wat het altijd doet als informatie ontbreekt. Het gaat het invullen. Met aannames. Met interpretaties. Met snelle conclusies en voor je het weet zeg je tegen jezelf: “ik ben hier gewoon niet goed in.”
Zolang jij volledig vertrouwt op hoe het voor jou voelt, blijf je jezelf tegenhouden. Je zit er simpelweg te dicht op. Je vergroot elk detail uit en verliest het grotere geheel. Je fietst jezelf als het ware achterna terwijl je probeert te vertellen. En dat kost energie.
Wat hier gebeurt, heeft dus veel minder te maken met wat je doet…en alles met wat je denkt dat het betekent. Niet de camera zelf zorgt voor spanning,maar de betekenis die jij er, razendsnel en vaak onbewust, aan geeft.
En precies daar zit ook de ruimte. Niet in harder je best doen. Niet in nóg meer controle. Maar in het besef dat jouw ervaring niet gelijk is aan de werkelijkheid. Gun jezelf daarom ruimte. Om te oefenen.
Om te experimenteren. Om het minder zwaar te maken.
En vooral: om te accepteren dat het niet perfect hoeft. Dat kan namelijk ook niet. Net als in een normaal gesprek hoeft niet iedereen je leuk te vinden. Ruimte dus.
GRATIS
CONFIDENCE CHECKLIST
Zo kom je natuurlijk en zelfverzekerd over en voel je
je comfortabel op video.
Je verhaal
Onzeker voelen voor een camera komt vaak ook voort uit: niet precies weet waar je 't over gaat hebben.
Als je op zijn minst je hoofdboodschap helder hebt en je opening komt je al een stuk verder.
De meeste interviewvideo’s gaan
mis in de voorbereiding.
Niet in de montage. Niet in de camera. Wie praat er? Waarom dit gesprek? Wat moet de kijker eruit halen?
Oefening baart....vertrouwen
Oefening baart kunst zeggen ze. In dit geval zou ik zeggen: vertrouwen.
Die allereerste take gaat zelden in 1x keer goed. Geen punt. Lach en ga door. Perfect hoeft niet. Dus die paar kleine 'uh-tjes'. oom geen punt.
Praat tegen 'tante Truus'
Ik noem haar zo. Iemand die echt naar je luistert. Fictief.
Dat wil zeggen: je doet alsof ze achter je camera staat. Doe ik ook. En als ik echt de mist in ga? Sorry Truusje, effe opnieuw. Dat geeft lucht.
Welk type ben jij voor de camera?
Zodra de camera aangaat, verandert je gedrag ook. Vaak zonder dat je het doorhebt. Je schiet als het ware in een rol.
Niet omdat je die bewust kiest. Het gebeurt gewoon. De meeste ondernemers bewegen tussen een paar van deze types. Soms zelfs binnen één video. Misschien herken je hier en daar jezelf in?
De perfectionist (en waarom je blijft hangen in opnieuw beginnen)
Dit is de ondernemer die het vooral goed wil doen. Je hebt in je hoofd wat je wilt zeggen, begint, en halverwege denk je: nee… dat kan beter. Dus je begint opnieuw. En nog een keer. Voor je het weet ben je tien takes verder.
Wat er gebeurt, is dat je niet meer aan het vertellen bent, maar aan het controleren. Je zinnen worden net iets te netjes of je probeert je script letterlijk te reproduceren. Gevolg: je fietst achter jezelf aan omdat je met twee dingen tegelijk bezig bent: vertellen voor de camera in het hier en nu en terugdenken aan je script: stond dat er wel en wat komt daarna?
Je stem wordt wat voorzichtiger, je gezicht komt in een soort focusstand. Of… een variant: de ondernemer die vooral op het beeld zelf let. Hoe zie ik eruit? Kleding, make-up, haar, licht, camerahoek, achtergrond: alles moet 200% kloppen. Dan vind je altijd wel iets en ben je nooit tevreden.
De poser (nadoen is niet-jezelf-zijn)
Dit is misschien wel de meest voorkomende. Je hebt gezien hoe anderen presenteren: een spreker, een ondernemer, iemand op tv. En onbewust neem je die ‘norm’ over.
Ook hier kan je stem veranderen, je houding en misschien wordt je manier van praten voor een camera formeler. Het klinkt ergens ook wel professioneel, maar ook minder eigen. En dat voel je zelf ook (en de kijker ook). Alsof je een beetje een rol speelt.
Maar… de mensen die jij nadoet, doen dat vaak al jaren. Met ervaring, begeleiding en vaak een duidelijk format. Het zijn professionele presentatoren. Dat is niet de norm. Liever niet zelf. Jij wilt juist dat mensen jou leren kennen. Trouwens: ik zie genoeg ‘dertien in een dozijn’ presentatoren op tv die allemaal hetzelfde doen. Dat wil je niet.
De pleaser (niet iedereen kan je vriendje zijn)
Meer een pleaser-type voor de camera? Iemand die vooral aardig wil overkomen.
Je probeert iedereen mee te nemen, legt misschien net iets meer uit dan nodig en verzacht je boodschap met verkleinwoordjes of andere woorden. Tijdens het spreken voor de camera zie je dat ook terug in andere dingen: een glimlach die blijft hangen, ogen die rondkijken. Maar de scherpte verdwijnt. Niet omdat je niets te zeggen hebt, maar omdat je onbewust denkt dat iedereen je moet begrijpen en… misschien ook wel aardig moet vinden.
De twijfelaar (je denkt te veel tijdens het praten)
Hier neemt de spanning het over. Zodra je voor de camera staat, ga je sneller praten of juist heel voorzichtig. Je ademhaling zit hoger, je schouders trekken op, je blik zoekt houvast. En vaak haak je snel af met video’s maken. Niet omdat je het niet kunt, maar omdat het zo ongemakkelijk voelt om jezelf zo te zien en te horen.
En dan is er nog een andere optie. Niet de perfecte versie. Niet de poser-versie. Niet de pleaser-versie.
Gewoon… jouw versie.
Dat stopwoordje van je (mits niet overdreven), je echte lach, misschien wat zelfspot als dat bij je past. Minder nadenken, meer durven spreken zoals je dat normaal ook doet.
En ja, ik weet het: dat klinkt zo makkelijk. Maar je zag het hierboven al staan: oefening baart… vertrouwen. En daarmee sta je een stuk relaxter voor de camera.
Begin met durf.
Durf om te oefenen. En het ook zo te zien. Durf om te experimenteren, takes kunnen opnieuw. Durf om het niet perfect te willen doen.
Maar uiteindelijk: durf om zichtbaar te zijn zoals je bent. Want dán wordt zichtbaar zijn ook echt zinvol zichtbaar. Omdat mensen niet alleen aanhaken op wat je weet…maar op wie je bent.
Hoe je je comfortabel voelt voor de camera (zonder een rol te spelen)
Tot nu toe heb je gezien waar die onzekerheid voor de camera vandaan komt. Die spanning die ineens opkomt. De rollen waar je in schiet zonder dat je het doorhebt. Je lichaamstaal. De neiging om te controleren.
En dan komt vanzelf die vraag: oké… en nu? Want “ontspan gewoon” klinkt leuk, maar als dat werkte, had je dit probleem allang opgelost. Comfortabel worden voor de camera is geen trucje. Het is ook geen kwestie van nóg een tip erbij. Het ontstaat sneller op het moment dat je stopt met het idee dat het meteen goed moet zijn.
Want ongemerkt leg je de lat wel erg hoog voor jezelf. Je verwacht dat het in één keer staat. Dat je verhaal er vloeiend uitkomt. Dat je geen fouten maakt, niet hoeft te zoeken, niet hoeft te twijfelen.
Maar is dat een realistisch vertrekpunt als je voor een camera staat? Zeker als het je eerste keer is? Ik denk dat je jezelf alleen maar vastzet. Want hoe harder je probeert het goed te doen, hoe minder ruimte er overblijft om het te laten ontstaan. Wat wél werkt, is de druk eraf halen.
Daar kunnen deze dingen bij helpen. Ook fysiek.
1. Beweeg fysiek voordat je opneemt
Dat kan van alles zijn. Ik doe wel eens een oefening die ik ooit bij Tai Chi leerde. Het is heel simpel. Terwijl mijn armen van boven naar beneden vallen (en weer terug), zak ik door mijn knieën in een rustig en natuurlijk ritme. Al dan niet met een muziekje er even bij. Na een paar minuten voel ik de energie door mijn lijf stromen. Klinkt zweverig misschien, maar jemig, dit werkt.
En als dat niet genoeg is? Dan geef ik mezelf een paar tikken in mijn gezicht: wakker worden Ted. Tja, ieder zijn ding, kies vooral iets dat voor jou werkt.
2. Bedenk: het is geen live-uitzending
Je bent geen live-uitzending aan het doen. Je neemt een video op. Je mág opnieuw beginnen. Je mág stoppen. Je mág een zin opnieuw doen. Alleen al dat besef haalt de druk weg. Ik monteer ook altijd. Ook omdat ik vaak dingen toevoeg: tekst, slides, inserts. Dus als je denkt dat losse takes rommelig worden: er zijn genoeg manieren om dat netjes te maken in de montage. Dat deel wordt nog wel eens vergeten maar kan je video 'maken'.
3. Autocue (als hulpmiddel, niet als oplossing)
Wil je wel alles in één keer goed neerzetten qua tekst? Dan kan een autocue helpen. Je kijkt in de lens terwijl je tekst voorbij scrollt. Maar het verandert niets aan de basis. Zodra je gaat voorlezen, hoor je dat. De kunst zit in hoe je ermee omgaat. Speel ermee. Laat woorden weg, voeg iets toe. Zorg dat het nog steeds als jij klinkt.
4. Werk met kernpunten
De één wil een volledig script, de ander werkt met steekwoorden. Wat je vaak ziet: post-its rondom de camera of een flip-over ergens in de ruimte. Ik ben daar geen fan van. Omdat je ogen dan meestal afdwalen. Even spieken. En dat zie je als kijker. Weg contact. Bekijk onderstaande video waar je dat goed ziet.
Dan nog liever een laptop voor je neus die in beeld is, en dat ik ook echt zie dat je daar kijkt. Beter dan 'proberen te verbloemen'. Of werk liever met een paar kernpunten per stukje. Onthoudt die paar punten en neem dat stukje op, kijk terug, en check of de essentie erin zit. Zo niet? Nog een keer.
Wil je persoonlijke hulp met je presentatie terwijl de video voor je wordt opgenomen, check 'video's laten maken'.
Kijk eens goed naar deze video.
Voelt het alsof deze dame echt in contact is met haar kijkers?
5. Neem afstand als het niet loopt
Soms voel je het meteen: dit loopt niet lekker. En toch ga je door. Nog een take. En nog één. Maar soms zit de winst juist in stoppen. Even afstand nemen. Iets anders doen. Later opnieuw beginnen. Dat werkt beter dan tien geforceerde pogingen achter elkaar. Het betekent niet dat je het niet kunt. Het betekent dat je te hard probeert.
6. Kijk naar wat al wél werkt
We zijn vaak keihard voor onszelf. Als iets goed gaat, vinden we het normaal. Als iets niet lukt, blijven we erop hangen. Draai dat eens om. Kijk naar wat er al wél staat. Waar ben je duidelijk? Waar ben je jezelf? En ja,beloon jezelf ook gewoon een beetje. Al is het maar met een kop thee.
Wanneer spreken voor de camera je wél lekker afgaat
Er is een moment waarop het kantelt. Niet ineens groots en dramatisch, maar subtiel. Je merkt dat je minder bezig bent met hoe je overkomt… en meer met wat je eigenlijk wilt zeggen.
En precies daar begint het leuker en relaxter te worden voor een camera.
Zolang je vooral met jezelf bezig bent. Hoe je klinkt, hoe je eruitziet, dan blijf je in een soort remstand hangen. Je zinnen worden voorzichtiger, je tempo iets strakker, en zonder dat je het doorhebt voelt het alsof je iets aan het “brengen” bent.
En dat voel je. Jij, maar ook degene die kijkt. Het voelt minder als opnemen… en meer als praten. Alsof je weer even terug bent in een gesprek dat je al honderd keer hebt gevoerd. Met een klant, een collega, iemand die je iets vraagt. Alleen staat er nu een camera tussen.
Die camera maakte het groter dan nodig. Officiëler. Serieuzer. Op het moment dat je dat losser laat, gebeurt er iets. Je zinnen worden vanzelf losser. Je stem zakt iets. Je tempo wordt rustiger. Niet omdat je dat probeert, maar omdat je weer in je verhaal zit in plaats van in jezelf.
Je laat ook het idee los dat elke zin perfect moet zijn. In een normaal gesprek formuleer je ook niet alles strak. Je denkt terwijl je praat. Je zoekt soms even naar woorden. Je bouwt je zinnen op terwijl je ze uitspreekt.
En juist dat maakt het natuurlijk. Veel ondernemers draaien dat om. Die denken dat ze beter overkomen als alles klopt. Maar zodra het te netjes wordt, verlies je iets. Het wordt snel te glad… en daarmee ook te vlak. Terwijl juist die kleine imperfecties laten zien dat er iemand zit die echt iets te vertellen heeft.
En misschien nog wel het belangrijkste: je gelooft zelf wat je zegt en hoe. Omdat je er achter staat. Geen twijfel meer. Maar als in: dit is wat ik wil zeggen…
Mooi man (of vrouw)! Dan ben je niet meer bezig met presenteren voor een camera. Dan ben je gewoon… in gesprek. Met je kijker. Ook al kan die niks terugzeggen.
GRATIS
CONFIDENCE CHECKLIST
Zo kom je natuurlijk en zelfverzekerd over en voel je je comfortabel op video.
Waarom sommige mensen zelfverzekerd overkomen op camera
(en anderen minder)
Kijk naar Barack Obama. Wat hij zegt, hoe hij het zegt en hoe hij beweegt, het valt samen. Geen ruis. Geen zichtbaar “moeten”. Daardoor voelt het rustig en overtuigend.
Daar zijn de meeste het wel over eens, los van wat je van zijn ideeën of daden vindt. Maar goed, je hoeft geen Obama te worden. En dit is voor een 'podium', daar is hij goed in . Maar daar gaat het nu even niet om, want dat dit anders kan zijn heb je hierboven kunnen lezen. Waar het nu om gaat: is wat iemand zegt in lijn met hoe iemand het zegt? Of voel je ergens: hier klopt ergens toch iets niet?
Mensen pikken dat feilloos op.
Denk aan iemand die zichtbaar een rol speelt, zoals eerder uiteengezet hier. Iets te strak in de houding. Iets te bewust van elke zin. De te gladde jongen met een dikke Ferrari in Dubai die vertelt dat dit in twee maanden ook voor jou is weggelegd. Het voelt niet echt.
En dat is precies het punt als je voor de camera staat. Je lichaam probeert iets neer te zetten. Je woorden proberen iets over te brengen. Daar ontstaat het verschil tussen onzeker overkomen op video… of zelfverzekerd overkomen op camera.
Als dat samenvalt, gebeurt er iets. Dan stroomt het. Je voelt dat. Noem het echtheid. Noem het authenticiteit. Noem het wat je wilt. Maar je voelt het. En dat is waar mensen op aanhaken.
Niet iedereen he! Dat hoeft ook niet. Je hebt je eigen publiek en de mensen die blijven hangen…
doen dat omdat ze een match met je voelen.
Ook als ze het op punten misschien niet met je eens zijn.
Sterker nog: juist daar ontstaan vaak de beste gesprekken.
Lichaamstaal: wat je zegt en wat je uitstraalt. TedTøk met lichaamsexpert Eddy Vandeweyer.
De 7 meest gemaakte fouten bij presenteren voor de camera
Je merkt het vaak pas als je jezelf terugziet op je camera display. Dat moment dat je denkt: hmm… dit ben ik niet helemaal.Niet fout.
Maar ook niet hoe je normaal praat. En vaak zit dat niet in grote dingen. Maar in kleine verschuivingen.
Dingen die je zelf niet altijd doorhebt… maar die wel bepalen hoe je overkomt. Kijk eens of je jezelf hierin herkent:
Te hard je best doen
Je wilt goed overkomen. Dus je gaat “aan”. En dat is op zich goed. Maar je overdrijft misschien net iets. Je praat harder. Denkt meer na over woorden. Het moet ineens 200% kloppen. Tip: begin met je eerste zin, laat daarna los en kijk wat er ontstaat.
Alles willen onthouden
Je reproduceert in plaats van vertelt. Het klinkt netjes… maar niet levend.Check eens: zit er een voorbeeld in je verhaal? Of blijft het vooral theorie? Voorbeelden haal je makkelijker terug en vertellen vanzelf natuurlijker.
Iemand anders nadoen
Die ene spreker. Die ondernemer. Die YouTuber. Je denkt: zo moet het dus. Maar vraag jezelf eens af: wat maakt diegene goed?
Is dat iets wat bij jou past? Of iets wat je denkt dat hoort? Dat eerste kun je vertalen naar jouw stijl. Dat tweede heeft niks met de camera te maken.
Te veel willen zeggen
Alles moet erin. Alle nuance. Alle kennis. Gevolg: niets blijft hangen. Ga terug naar je doel. Wat moet er gebeuren na deze video?
Geforceerd vriendelijk doen
Altijd glimlachen. Altijd zacht. Altijd aardig. Maar als het niet klopt met wat je zegt, voelt het ook niet zo. Een glimlach werkt alleen als je ’m zelf voelt.
Lichaamstaal die niet meedoet
Je woorden zeggen één ding. Je lichaam iets anders. En de kijker....die gelooft je lichaamstaal.
Te kritisch terugkijken
Jij ziet 10 fouten. Een ander ziet er misschien 1. Je zit te dicht op jezelf. Terwijl het vaak al goed genoeg is. Wat voor jou een 6 is, is voor je kijker vaak een 8 of een 9.
GRATIS
CONFIDENCE CHECKLIST
Zo kom je natuurlijk en zelfverzekerd over en voel je
je comfortabel op video.
Ted heeft me geholpen weer een 'kick-start' te maken met mijn video's. Het voelde in de online training ook echt alsof hij tegen mij aan het praten was.
Ik pak mijn video's professioneler aan nu.
Janny Brusselers – Effectiviteitstrainer
VRAAG & ANTWOORD 'PRESENTEREN VOOR EEN CAMERA'
Wat is DE tip om beter te presenteren voor een camera?
Niet door beter je best te doen. Misschien wil je teveel boodschappen tegelijk in één video kwijt? Eén boodschap per video is al beter. En makkelijker. Maar los van de inhoud: DE tip die vooral helpt als je je gewoon onzeker voelt (zelfs met één boodschap)? Die heeft vaak te maken met het IN de camera kijken. Geen reactie terug krijgen. Dat voelt raar. Bekijk de video bij 'ik ben Ted' hierboven waarin ik je uitleg wat je dan kan doen. En die vrijwel iedereen die hiermee worstelt een zucht van verlichting geeft.
Hoe voel ik me zekerder voor de camera?
Door te stoppen met proberen zeker over te komen. Dan wordt het snel gemaakt, bedacht, overdreven woorden afwegen. Onzekerheid verdwijnt niet door controle, maar door bovenstaande tip. En door het weer even te laten rusten en een paar dagen later weer te oefenen. Zo ga je je stap voor stap zekerder voelen voor de camera en minder spanning ervaren bij video-opnames. En ja , dat voelt in het begin even ongemakkelijk. Dat hoort erbij.
Hoe kom ik natuurlijk over op camera?
Door te praten zoals je normaal praat. Niet door zinnen tot op de komma willen onthouden die je vooraf bedacht had. Maar bijvoorbeeld door te werken met kernpunten. Of een bestaand verhaal te vertellen dat matched met je boodschap: dat haal je makkelijk voor de geest en hoef je niet te 'bedenken'.
Waarom klink ik anders op video?
Omdat je je eigen stem normaal van binnenuit hoort. Op video hoor je jezelf zoals anderen je horen. Dat voelt vreemd, maar is volledig normaal. Iedereen heeft dit. Echt.
Wat doe ik met mijn handen tijdens een video?
Niets geforceerd. Gebruik ze alleen als ze iets toevoegen. Twijfel je? Laat ze buiten beeld. Overdaad leidt af van je verhaal. Rustige, bewuste lichaamstaal helpt je om beter over te komen op camera.
Is een autocue goed om te gebruiken?
Alleen als hulpmiddel, niet als oplossing. Zodra je gaat voorlezen, verlies je natuurlijkheid. Gebruik het om richting te houden, niet om zinnen op te dreunen. Zo blijft je camerapresentatie natuurlijk en geloofwaardig.
Moet ik een script gebruiken voor video?
Ja, maar niet woord voor woord. Werk met steekwoorden of een opbouw. Zo blijf je vrij in hoe je het vertelt. Dat helpt je om comfortabeler voor de camera te staan en minder afhankelijk te zijn van tekst.
Hoe ga ik om met onzekerheid op camera?
Door te accepteren dat het er is. Iedereen heeft het. Het verschil zit niet in wie het voelt, maar in wie toch op record drukt. Zo leer je omgaan met onzekerheid voor de camera en wordt het steeds makkelijker.
Hoe vaak moet ik oefenen om beter te worden op camera?
Vaker dan je denkt, minder dan je vreest. Een paar keer per week opnemen maakt al snel verschil. Consistentie wint het van perfectie. Regelmatig oefenen zorgt ervoor dat je steeds comfortabeler wordt voor de camera.
En nee — het hoeft niet meteen goed.